Jakie działanie ma klej do laminowania PVC i dlaczego właściwy wybór ma znaczenie

Klej do laminowania PVC to środek wiążący, który mocno przylega folię PVC do podłoża — niezależnie od tego, czy jest to płyta MDF, płyta wiórowa, sklejka, metal czy istniejąca powierzchnia. Brzmi prosto, ale klej jest w rzeczywistości najbardziej krytycznym pod względem technicznym elementem całego systemu laminowania. Zarówno folię, jak i podłoże można idealnie dobrać, ale jeśli klej między nimi zawiedzie, cały montaż ulegnie awarii. Rozwarstwianie, powstawanie pęcherzyków, unoszenie się krawędzi i marszczenie powierzchni prawie zawsze wynikają z zastosowania kleju, który nie został prawidłowo dobrany do materiałów, warunków procesu lub środowiska końcowego zastosowania.

Wyzwanie polega na tym, że folia PVC jest z natury podłożem trudnym do sklejenia. Jego niska energia powierzchniowa oznacza, że ​​większość klejów nie zwilża skutecznie powierzchni folii bez obróbki powierzchni lub specjalnie opracowanego składu chemicznego kleju. Jednocześnie podłoże po drugiej stronie łączenia – często płyta drewnopochodna – ma swoje własne wymagania dotyczące zawartości wilgoci, porowatości powierzchni i reakcji na temperaturę. Klej wiążący do PCV musi niezawodnie połączyć te dwie bardzo różne powierzchnie przez cały okres użytkowania gotowego produktu, który w zastosowaniach meblowych może wynosić dziesięć lat lub więcej.

Główne rodzaje klejów do folii PVC stosowanych w przemyśle

Do laminowania powierzchni PCV stosuje się kilka różnych składów klejów, każdy dostosowany do różnych podłoży, procesów produkcyjnych i wymagań wydajnościowych. Zrozumienie, co oferuje każdy rodzaj kleju i gdzie jest on niewystarczający, jest podstawą dokonania rozsądnego wyboru kleju.

Kleje kontaktowe na bazie rozpuszczalników

Kleje kontaktowe na bazie rozpuszczalników są stosowane w laminowaniu PVC od dziesięcioleci i nadal są szeroko stosowane w warsztatach i przy produkcji seryjnej. Klej nakłada się zarówno na folię PVC, jak i podłoże, pozostawia do odparowania aż do wyschnięcia w dotyku, a następnie obie powierzchnie łączy się pod ciśnieniem, tworząc natychmiastowe, mocne połączenie. Nośnik rozpuszczalnika szybko odparowuje, co umożliwia szybką obsługę i zmianę położenia. Klej wiążący do PCW na bazie rozpuszczalników zapewnia doskonałą przyczepność początkową i dobrą siłę wiązania z szeroką gamą podłoży, w tym z trudnymi do sklejenia tworzywami sztucznymi i metalami.

Głównymi ograniczeniami są skutki emisji rozpuszczalników dla środowiska i zdrowia, które wymagają odpowiedniej wentylacji i środków ochrony osobistej podczas aplikacji. Wiele zakładów produkcyjnych odeszło od systemów opartych na rozpuszczalnikach ze względu na coraz bardziej rygorystyczne przepisy dotyczące LZO w Europie, Ameryce Północnej i częściach Azji. Jednak w przypadku mniejszych operacji lub zastosowań, w których kleje wodorozcieńczalne nie zapewniają odpowiedniej wydajności, klej kontaktowy na bazie rozpuszczalników pozostaje praktyczną i skuteczną opcją.

Klej do laminowania PVC na bazie wody (wodorozcieńczalny).

Wodorozcieńczalny Kleje do laminowania PCV – zwykle oparte na dyspersji poliuretanowej (PUD), polioctanie winylu (PVAc) lub emulsjach akrylowych – stały się dominującym wyborem w produkcji mebli i laminowaniu konstrukcji. Oferują niską zawartość LZO, łatwiejszą obsługę bez specjalnych wymagań dotyczących wentylacji i dobrą kompatybilność z automatycznymi systemami powlekania wałkami lub systemami nakładania powłok kurtynowych. Wodny klej do folii PVC nanosi się na podłoże, suszy do odpowiedniego stanu aktywacji, a następnie laminuje pod wpływem ciepła i ciśnienia.

Krytycznym parametrem w przypadku klejów wodorozcieńczalnych jest okno schnięcia i aktywacji. Klej musi być na tyle suchy, aby resztki wody nie powodowały pęcherzy ani rozwarstwiania, ale jednocześnie mieć odpowiednią temperaturę i poziom przyczepności, aby skutecznie wiązać po dociśnięciu folii. Nowoczesne wodorozcieńczalne kleje do laminowania mebli z PVC składają się z systemów reaktywowanych pod wpływem ciepła — co oznacza, że ​​wysuszona warstwa kleju jest reaktywowana pod wpływem ciepła prasy do laminowania i łączy się pod ciśnieniem — co zapewnia znacznie szersze okno przetwarzania niż proste systemy kontaktu na mokro.

Klej reaktywny poliuretanowy (PUR).

Klej termotopliwy PUR do laminowania PVC reprezentuje najwyższą wydajność w spektrum klejów do zastosowań w laminowaniu płaskich i profilowych. Klej PUR nakłada się jako klej topliwy w stanie stopionym, ale w przeciwieństwie do konwencjonalnych klejów topliwych, które po prostu ponownie twardnieją po ochłodzeniu, systemy PUR podlegają chemicznej reakcji sieciowania z wilgocią z podłoża i atmosfery. To sieciowanie tworzy połączenie termoutwardzalne, które jest znacznie mocniejsze, bardziej odporne na ciepło i wilgoć niż jakikolwiek klej termoplastyczny.

Panele z folii PCV laminowane PUR wytrzymują temperatury, które mogłyby spowodować rozwarstwienie w systemach na bazie wody lub kleju termotopliwego EVA, dzięki czemu PUR jest preferowanym klejem do drzwi szafek kuchennych, mebli łazienkowych i wszelkich zastosowań, w których prawdopodobne jest narażenie na działanie ciepła lub pary. Kompromisem jest koszt sprzętu — klej PUR wymaga podgrzanego sprzętu do aplikacji z zabezpieczeniem przed wilgocią, a czas otwarcia musi być starannie zarządzany. Systemy PUR wymagają również bardziej precyzyjnej kontroli procesu niż prostsze typy klejów, ale jakość wiązania, jaką zapewniają, uzasadnia inwestycję w wymagające zastosowania.

EVA i konwencjonalne kleje topliwe

Kleje topliwe na bazie etylenu i octanu winylu (EVA) to systemy termoplastyczne nakładane w postaci stopionej i wiążące po ochłodzeniu. Są szybkie, czyste i niedrogie w zastosowaniu, dzięki czemu są popularne w zastosowaniach związanych z szybkim owijaniem profili i oklejaniem krawędzi, gdzie priorytetem jest wydajność. Jednakże materiały topliwe EVA są termoplastyczne — miękną ponownie po podgrzaniu — więc ich siła wiązania spada w podwyższonych temperaturach. W gorących środowiskach, takich jak pojazdy, bezpośrednie nasłonecznienie lub w pobliżu urządzeń kuchennych, folia PVC związana EVA może stopniowo się rozwarstwiać. W zastosowaniach, w których nie występuje znaczna ekspozycja na ciepło, klej termotopliwy EVA pozostaje opłacalną i szeroko stosowaną opcją.

Dopasowany klej do laminowania PVC do podłoża

Podłoże, na którym laminowana jest folia PVC, ma taki sam wpływ na dobór kleju, jak sama folia. Różne podłoża charakteryzują się różną charakterystyką powierzchni, poziomem porowatości i zachowaniem stabilności wymiarowej, które musi spełniać klej do laminowania do PCV.

Podłoże	Kluczowa charakterystyka	Zalecany typ kleju
MDF	Gładka, spójna, lekko porowata	Wodorozcieńczalny PUD or PUR hot melt
Płyta wiórowa	Zmienna porowatość, bardziej chropowata powierzchnia	Wodorozcieńczalny PVAc or PUD with primer
Sklejka	Zmienność ziaren, ruch wymiarowy	Elastyczny kontakt na bazie wody lub rozpuszczalnika
Stal/Aluminium	Nieporowata, gładka, wymaga poprawy przyczepności	Kontakt na bazie rozpuszczalnika lub PUR z podkładem metalowym
Profile ABS/PS	Podłoże z tworzywa sztucznego, niska energia powierzchniowa	Topliwy EVA lub PUR do owijania profili
Pianka/podłoża miękkie	Ściśliwy, wrażliwy na rozpuszczalniki	Klej akrylowy na bazie wody lub samoprzylepny
Istniejąca powierzchnia laminatu	Nieporowaty, wymaga przygotowania mechanicznego lub chemicznego	Kontakt na bazie rozpuszczalników powodujący ścieranie powierzchni

Kluczowe właściwości użytkowe, które należy ocenić przed zakupem

Przy ocenie kleju do laminowania powierzchni PCV karta techniczna od dostawcy przedstawia tylko część historii. Przed wyborem produktu należy ocenić kilka właściwości użytkowych pod kątem konkretnych wymagań aplikacji.

Początkowa przyczepność i czas otwarty

Przyczepność początkowa to zdolność kleju do chwytania i utrzymywania folii PVC natychmiast po zetknięciu, przed całkowitym utwardzeniem. Wysoka przyczepność początkowa jest niezbędna w operacjach laminowania ręcznego, w których operator umieszcza folię i dociska ją bez użycia prasy mechanicznej, aby utrzymać docisk podczas utwardzania. Czas otwarty – czas pomiędzy nałożeniem kleju a momentem, w którym nie może już wytworzyć dobrego wiązania – musi odpowiadać procesowi produkcyjnemu. Krótkie czasy otwarcia są dostosowane do szybkich linii zautomatyzowanych; dłuższe czasy otwarcia są konieczne w przypadku laminowania ręcznego lub o skomplikowanych kształtach, gdzie pozycjonowanie wymaga czasu.

Odporność na ciepło po utwardzeniu

Odporność cieplna utwardzonego połączenia jest jednym z najważniejszych wyróżników pomiędzy rodzajami klejów. W przypadku mebli kuchennych, paneli wewnętrznych samochodów i wszelkich zastosowań w pobliżu źródeł ciepła klej musi utrzymywać swoją siłę wiązania w temperaturach znacznie wyższych od otoczenia. Systemy PUR zazwyczaj utrzymują integralność wiązania w temperaturze do 120°C lub wyższej po pełnym utwardzeniu wilgocią. Wodorozcieńczalne kleje PUD są zazwyczaj odporne na temperaturę do 70–80°C. Materiały topliwe EVA miękną stopniowo w temperaturze powyżej 50–60°C. Zawsze sprawdzaj specyfikację odporności cieplnej pod kątem najgorszej temperatury, jaką laminowany element napotka podczas pracy, a nie tylko podczas normalnego użytkowania.

Odporność na wilgoć i wilgoć

Odporność na wilgoć ma ogromne znaczenie w przypadku mebli łazienkowych, powierzchni kuchennych oraz zastosowań zewnętrznych i półzewnętrznych. Standardowe kleje wodorozcieńczalne na bazie PVAc mają stosunkowo słabą wodoodporność — połączenie mięknie pod wpływem wilgoci i może trwale zepsuć się po długotrwałej ekspozycji na wilgoć. Usieciowane wodne kleje PUD i systemy PUR oferują znacznie lepszą odporność na wilgoć, ponieważ sieć polimerowa nie może zostać rozpuszczona ani uplastyczniona przez wodę. W przypadku każdego zastosowania, które wymaga regularnego czyszczenia, kondensacji lub zmian wilgotności, określenie kleju sieciowanego lub kleju PUR nie jest opcjonalne — jest konieczne dla akceptowalnej żywotności.

Odporność na migrację plastyfikatora

Folia PVC zawiera plastyfikatory — zazwyczaj ftalany lub nowsze alternatywy — które nadają folii elastyczność. Z biegiem czasu te plastyfikatory mogą migrować z folii do warstwy kleju, stopniowo zmiękczając i osłabiając wiązanie. Jest to szczególny problem w przypadku klejów, które są chemicznie kompatybilne z plastyfikatorami, takimi jak niektóre preparaty EVA i akrylowe. Dobry klej do laminowania mebli PCV musi być odporny na migrację plastyfikatorów – tę właściwość należy jednoznacznie potwierdzić u dostawcy kleju, szczególnie w przypadku elastycznych folii PVC z dużą zawartością plastyfikatorów. Kleje PUR i usieciowane PUD są na ogół bardziej odporne na migrację plastyfikatorów niż nieusieciowane systemy termoplastyczne.

Jak prawidłowo nakładać klej do laminowania PCV

Sposób aplikacji ma bezpośredni wpływ na jakość połączenia, niezależnie od jakości kleju. Nieprawidłowa aplikacja – niewłaściwa gramatura powłoki, nierównomierne krycie, złe warunki suszenia lub niewłaściwe parametry prasy – dadzą kiepskie rezultaty nawet przy zastosowaniu kleju klasy premium.

• Dokładnie przygotuj powierzchnię podłoża: Podłoże musi być czyste, suche i wolne od kurzu, oleju, wosku lub zanieczyszczeń środkiem antyadhezyjnym. Płyty MDF i płyty wiórowe powinny mieć wilgotność poniżej 10%. Szlifowanie papierem o ziarnistości 150–180 i czyszczenie szmatką lub przedmuchem powietrza bezpośrednio przed nałożeniem kleju usuwa luźne cząstki i otwiera powierzchnię dla lepszej penetracji kleju.
• Nałożyć klej o odpowiedniej gramaturze warstwy: Zbyt mała ilość kleju powoduje niedostateczne spoiny o słabym pokryciu i niewystarczającej sile wiązania. Zbyt duża ilość kleju powoduje wyciśnięcie, dłuższy czas schnięcia i ryzyko powstawania pęcherzy rozpuszczalnika lub wilgoci. Przestrzegaj zalecanej przez dostawcę gramatury powłoki – zazwyczaj 80–150 g/m² w przypadku klejów wodorozcieńczalnych nakładanych na porowate podłoża – i używaj skalibrowanego sprzętu do aplikacji (wałek powlekający, system natryskowy), aby zapewnić konsystencję.
• Wysuszyć klej wodorozcieńczalny do prawidłowego stanu aktywacji: W przypadku systemów wodorozcieńczalnych reaktywowanych termicznie klej musi zostać wysuszony do momentu, aż będzie niekleisty w dotyku, ale nie przesuszony. Przesuszenie zmniejsza reakcję reaktywacji i siłę wiązania. Warunki suszenia – temperatura powietrza, prędkość powietrza i czas suszenia – powinny być standaryzowane i monitorowane. Tunele suszące na podczerwień lub gorące powietrze pozwalają na precyzyjną, powtarzalną kontrolę stanu suszenia.
• Ustaw prawidłowo temperaturę i ciśnienie prasy: W przypadku reaktywowanych termicznie systemów wodorozcieńczalnych i PUR temperatura prasy bezpośrednio określa stopień reaktywacji i płynięcia kleju. Typowe temperatury prasy do laminowania PVC wynoszą 60–100°C na powierzchni podłoża. Docisk prasy powinien być wystarczający, aby zapewnić pełny kontakt kleju z folią PVC na całej powierzchni – zazwyczaj w przypadku laminowania na prasie płaskiej wynosi 0,3–0,8 MPa. Czas docisku powinien być wystarczająco długi, aby klej ponownie się aktywował, rozpłynął i zaczął wiązać przed zwolnieniem panelu.
• Zapewnij odpowiednie chłodzenie po prasowaniu i czas utwardzania: Po sprasowaniu panele należy pozostawić do ostygnięcia pod płaskim ciężarem lub naciskiem, aby zapobiec wypaczeniu podczas stygnięcia kleju i odzyskania pełnej wytrzymałości. W przypadku klejów PUR pełną wytrzymałość mechaniczną osiąga się dopiero po całkowitym utwardzeniu wilgocią — zwykle po 24–48 godzinach w warunkach otoczenia. W tym okresie należy unikać narażania świeżo laminowanych paneli na działanie ciepła, wilgoci lub naprężeń mechanicznych.
• Ostrożnie obchodź się z folią PVC przed i podczas laminowania: Folia PVC łatwo wychwytuje ładunek statyczny, co przyciąga cząsteczki kurzu, które następnie zostają uwięzione na styku kleju i powodują widoczne wtrącenia lub słabe punkty. Środki antystatyczne — jonizujące pręty powietrzne na linii produkcyjnej, uziemienie sprzętu i praktyki w pomieszczeniach czystych w przypadku zastosowań wysokiej jakości — znacznie zmniejszają ryzyko zanieczyszczenia.

Przygotowanie powierzchni i gruntowanie trudnych podłoży

Niektóre kombinacje podłoża i folii wymagają dodatkowego przygotowania powierzchni lub powłoki podkładowej w celu uzyskania odpowiedniej przyczepności, szczególnie tam, gdzie podłoże jest nieporowate, zanieczyszczone lub gdy chemia kleju wymaga mostka wiążącego z chemią powierzchni podłoża.

Podłoża metalowe stanowią jedno z najtrudniejszych przypadków dla kleju do laminowania PVC. Powierzchnie stalowe i aluminiowe w naturalny sposób tworzą warstwy tlenków, które mogą stanowić słabą warstwę graniczną dla klejenia. Przed nałożeniem kleju do folii PVC na metal powierzchnię należy odtłuścić alkoholem izopropylowym lub specjalistycznym środkiem do czyszczenia metalu, lekko przetrzeć drobnym papierem ściernym lub padem Scotch-Brite w celu utworzenia mechanicznych punktów zakotwiczenia, a następnie zagruntować promotorem przyczepności lub podkładem wiążącym metal zgodnym z wybranym systemem klejącym. Bez tej sekwencji przygotowawczej uszkodzenie wiązania na styku klej-metal prawdopodobnie nastąpi w ciągu kilku miesięcy użytkowania.

W przypadku laminowania PVC-PVC — np. nakładania dekoracyjnej folii PVC na istniejącą powierzchnię PVC — niska energia powierzchniowa podłoża PVC stanowi znaczącą barierę dla przyczepności. Obróbka koronowa, obróbka płomieniowa lub przecieranie rozpuszczalnikiem ketonem metylowo-etylowym (MEK) może zwiększyć energię powierzchniową na tyle, aby kleje wodorozcieńczalne lub na bazie rozpuszczalników mogły zostać prawidłowo zwilżone. Alternatywnie, przed głównym klejem do laminowania można nałożyć podkład wiążący specjalnie zaprojektowany do klejenia tworzyw sztucznych, aby wypełnić lukę energetyczną powierzchniową.

Nowe płyty MDF lub płyty wiórowe od niektórych dostawców zawierają środki antyadhezyjne lub duże stężenie żywicy na powierzchni panelu, które mogą utrudniać zwilżanie kleju. Lekkie przeszlifowanie w celu usunięcia naskórku i odsłonięcia bardziej chłonnego materiału rdzenia często rozwiązuje problemy z przyczepnością na tych podłożach bez konieczności stosowania podkładu. Zawsze przeprowadzaj test przyczepności na odrywaniu na próbnym panelu z każdej nowej partii materiału przed przystąpieniem do pełnej serii produkcyjnej.

Rozwiązywanie typowych problemów z klejem do laminowania PVC

Nawet doświadczeni laminatorzy napotykają problemy. Większość awarii ma rozpoznawalne wzorce i zrozumienie pierwotnej przyczyny jest konieczne, aby zastosować właściwe działania naprawcze, a nie tylko leczyć objaw.

• Podnoszenie krawędzi wkrótce po laminowaniu: Najczęstszą przyczyną jest niewystarczające pokrycie klejem lub docisk na krawędziach paneli w połączeniu z naprężeniami szczątkowymi w folii PVC odkształcającej się po laminowaniu. Wydłuż czas przebywania prasy, upewnij się, że obszary krawędziowe otrzymują pełny docisk i rozważ nałożenie warstwy kleju kontaktowego lub uszczelniacza krawędziowego kompatybilnego z PVC na krytyczne krawędzie jako środek dodatkowy. Przycięcie folii PVC nieco poniżej krawędzi panelu i późniejsze oklejenie krawędzi całkowicie eliminuje tę awarię w produkcji mebli.
• Pęcherze lub pęcherzyki na powierzchni: Pęcherzyki pojawiające się podczas lub bezpośrednio po prasowaniu są prawie zawsze spowodowane resztkową wilgocią lub rozpuszczalnikiem w warstwie kleju odparowującym pod wpływem ciepła prasy. Rozwiązaniem jest wydłużenie czasu suszenia przed prasowaniem, obniżenie temperatury prasy lub poprawa cyrkulacji powietrza na etapie suszenia. Pęcherzyki pojawiające się kilka godzin lub dni po laminowaniu — czasami nazywane opóźnionym powstawaniem pęcherzy — są zazwyczaj spowodowane migracją wilgoci z podłoża do warstwy kleju po laminowaniu, co wskazuje na zbyt wysoką wilgotność podłoża w momencie laminowania.
• Słaba siła wiązania lub łatwe odrywanie: Kiedy folia odrywa się łatwo i przy niewielkim oporze, oznacza to, że klej nie utworzył odpowiedniego wiązania. Możliwe przyczyny to zanieczyszczona powierzchnia podłoża, nieprawidłowa gramatura powłoki, przesuszenie kleju przed prasowaniem, zbyt niska temperatura prasy lub niezgodność kleju ze środkiem do obróbki powierzchni podłoża lub środkiem antyadhezyjnym. Systematyczny proces eliminacji — testowanie każdej zmiennej pojedynczo — jest najbardziej niezawodnym podejściem diagnostycznym.
• Rozwarstwienie po wystawieniu na działanie ciepła lub pary: Jeśli połączenie początkowo utrzymuje się, ale po wystawieniu na działanie ciepła lub pary zawodzi – na przykład w teście parowym w zmywarce lub teście starzenia w wysokiej temperaturze – klej nie ma odpowiedniej odporności cieplnej do zastosowania. Zmień na usieciowany system na bazie wody lub klej PUR. Sprawdź także, czy sama folia PVC jest przystosowana do ekspozycji na temperaturę, ponieważ uszkodzenie folii można pomylić z uszkodzeniem kleju.
• Postępujące z czasem mięknięcie lub kleistość wiązania: Jeśli połączenie klejowe stanie się miękkie lub lepkie w ciągu miesięcy, a nie lat, najbardziej prawdopodobną przyczyną jest migracja plastyfikatora z folii PVC. Wybierz klej o potwierdzonej odporności na migrację plastyfikatora lub przejdź na system PUR, który jest z natury bardziej odporny na atak plastyfikatora. Należy również zapoznać się ze specyfikacją folii PVC — folie o wysokiej zawartości plastyfikatora przyspieszają ten problem, dlatego w przypadku zastosowań krytycznych należy rozważyć alternatywne folie o mniejszej zawartości plastyfikatora lub niezawierające plastyfikatora.

Względy prawne i środowiskowe dotyczące kleju do laminowania PVC

Krajobraz regulacyjny dotyczący klejów stosowanych w laminowaniu PVC znacznie ewoluował w ciągu ostatniej dekady, napędzany przez zaostrzenie ograniczeń dotyczących emisji LZO, substancji niebezpiecznych w gotowych produktach oraz limitów narażenia na chemikalia w miejscu pracy. Zrozumienie obecnego otoczenia regulacyjnego jest coraz ważniejsze dla producentów sprzedających swoje produkty na rynkach europejskich, północnoamerykańskich i japońskich.

Zawartość LZO w klejach jest regulowana w wielu jurysdykcjach na podstawie norm dotyczących jakości powietrza w pomieszczeniach i emisji. W Europie dyrektywa Decopaint i przepisy krajowe ustalają limity zawartości LZO w produktach klejących. W Stanach Zjednoczonych EPA i przepisy poszczególnych stanów – w szczególności kalifornijskie przepisy CARB i SCAQMD – ustalają rygorystyczne limity LZO dla produktów klejących sprzedawanych i stosowanych komercyjnie. Wodorozcieńczalne i reaktywne systemy klejące, takie jak PUR, mają znacznie niższą zawartość LZO niż tradycyjne kleje kontaktowe na bazie rozpuszczalników i są ogólnie zgodne z obowiązującymi przepisami. Jednakże formulatorzy muszą również uwzględnić resztkową zawartość rozpuszczalników, reaktywnych rozcieńczalników i emisji środków sieciujących przy obliczaniu całkowitego udziału LZO.

W przypadku gotowych mebli i produktów panelowych sprzedawanych na rynku UE rozporządzenie REACH i szczegółowe normy produktowe, takie jak EN 717-1 dotyczące emisji formaldehydu z paneli drewnopochodnych, stwarzają wymagania, które dotyczą kleju stosowanego do laminowania. Chociaż sam klej do laminowania PVC w mniejszym stopniu przyczynia się do emisji formaldehydu niż płyta podłoża, producenci powinni zażądać od dostawców kleju pełnej dokumentacji dotyczącej zgodności z rozporządzeniem REACH i kart charakterystyki w celu uzupełnienia deklaracji produktu i wymagań w zakresie informacji dla klientów. W miarę zwiększania się wymagań dotyczących przejrzystości łańcucha dostaw w ramach ram rozszerzonej odpowiedzialności producenta, ujawnianie pełnych informacji na temat substancji chemicznych od dostawców klejów przestaje być najlepszą praktyką i staje się koniecznością regulacyjną.